Door: Harrie Verlegh
Zondag 22 maart was het weer zover. De Phil’s bigband speelde in Alblasserdam We waren hier eerder en dat leverde goede herinneringen op. De plek: Landvast, het cultureel centrum van Alblasserdam, ‘waterstad’ sinds vele eeuwen.
De soundcheck en een korte repetitie van enkele nieuwe stukken stond gepland voor 13:00 uur maar daarvoor al waren mensen actief met de opbouw en gereedzetten van standaarden, dempers, bladmuziek (al dan niet digitaal) en instrumenten. Voor het zover is, moet er al heel wat geregeld zijn. Optredens worden eerst aangekondigd in de Phil’s Big Band info-app en de detailinfo over het wat, waar, wanneer en wie worden kort voor het optreden per mail aangeleverd. Denk aan informatie over de locatie, verwijzingen naar eventuele nieuwsbronnen, parkeermogelijkheden, setlijsten, speeltijden, geluidsinstallatie, mee te nemen spullen, kledingvoorschriften en bezetting. Sander van der Klei is de verantwoordelijke hier. Althans je topwerk, bedankt daarvoor Sander. Het aantal consumptiebonnen blijft overigens steeds een verrassing tot het moment waarop deze worden uitgedeeld (of niet natuurlijk).
Stipt om 13:00 uur dirigeerde David Romanello de repetitie en soundcheck. Er stonden vijf nieuwe stukken op de lessenaar. Ik noem Super Mario 3D World, echt een WOW-openingstune. De originele soundtrack werd gecomponeerd door Mahito Yokota, Koji Kondo, Toru Minegishi en Yasuaki Iwata in 2013…. Aan de namen te horen gaat het hier niet om componisten van Nederlandse bodem. Anyway, een heftig werkje… Er waren meer nieuwe nummers. Zonder verdere uitleg : My Favorite Things, Moanin, Isn’t She Lovely en McArthur Park.
De aanwezige luisteraars genoten deze middag verder van nog een primeur. De eerste set werd niet door de voltallige bigband gespeeld maar door een combo (piano, bas en drums) en een solist. Allen ook spelend in de bigband maar in de eerste set dus ook in een wat kleinere bezetting waarin het individuele geluid en eigen speelstijl goed kan worden beluisterd. Onze dirigent, professioneel saxofonist, speelde in deze eerste set ook enkele standards. In zijn aankondiging sprak hij over de universele taal van de muziek. Of je nu hier in de Lage Landen muzikaal ‘spreekt’ of je doet dit in China of Centraal Afrika. Standards zijn het gemeengoed van alle Jazz muzikanten, wherever they are. David speelde deze zondag in Landvast ‘There Will Never Be Another You’, All The Things You Are, I’ll Remember April en Mercy Mercy Mercy. Al deze standards hebben hun eigen verhaal. Er zijn bibliotheken over vol geschreven. David verbond Mercy, Mercy, Mercy vooral met Cannonball Adderley. Deze multi-instrumentalist werd vooral bekend als altsaxofonist. In de jaren 50 en 60 was hij een van de meest toonaangevende hardbop-muzikanten. Joe Zawinul, destijd de pianist in het kwintet van Cannonball schreef overigens de cross-over hit Mercy, Mercy, Mercy. Het was toch even of we in Birdland of The Village Vanguard waren. Warme, diepe sound en een tailored made begeleiding door het combo met Toine op piano, Sander (S) op drums en Sander (vdK) op basgitaar. Wie stonden verder met het combo op het spreekwoordelijke podium. Wolter fluisterde met zijn bugel, een ingetogen vertolking van My Funny Valentine. Vele muzikanten hebben deze balad lief gehad en nog steeds. Een van de mooiste vertolkingen vind ik toch een lyrische uitvoering van Miles Davis. Hij speelde in februari 1964 in de Philharmonic Hall In New York. Legendarisch. Onze pianist, Toine Willaert, leerde ons dat Jazz eigenlijk niet mogelijk is zonder de grote klassiekers. En hij kent ze! Bach bijvoorbeeld. De Badenerie van Johan Sebastian Bach ‘rammelde’ hij virtuoos uit zijn elektrische piano… En als het al zo mooi klonk uit zijn ‘take away’-piano, hoe zal het dan wel niet klinken als zijn vingers over het wit en zwart van een Steinway vliegen. Okay, we gaan door. Ben, onze improvisator op tenorsaxofoon, speelde voor deze gelegenheid klarinet. Rose Room heet het nummer waarmee hij de aandacht ving. Volgens mij geschreven door Benny Goodman. Walking bass en veel swing. In de jaren 30 werd er volop gedanst op dit nummer. Veel ruimte voor improvistie en dat is Ben wel toevertrouwd. Last but not least in de rij van solisten was Jan van Leeuwen. Hij speelde Breeze (Blow My Baby Back To Me) op zijn trombone. Als Ben al een ‘oudje’ oppoetste, dan ging Jan hier nog even overheen. Meer dan een eeuw geleden werd deze song geschreven door James Hanley met lyrics van MacDonald en Goodwin. Dixie/New Orleans Jazz, zo zou je de stijl kunnen omschrijven. Even geleden veroverde Jan met zijn vertolking de harten van alle fans van het Max Orkest. De uitverkorenen voor dit vijftigplussers orkest toeren nog steeds door het land vertelde Jan. Prachtig allemaal. In de laatste turn around van het nummer stapte Ben met zijn klarinet ook de vloer op. Samen nog een duo-improvisatie en langzaam bliezen ze dit sprookje uit. Applaus alom. De eerste set zat erop. Met iets meer tijd dan gepland.
Nu even tijd voor een drankje en een straaltje zon op het terras. Genieten in Alblasserdam. (Tekst gaat verder onder de foto’s.)
De start van de tweede set stond geprogrammeerd voor 15:45. Maar droom en daad vallen meestal niet samen. Ook nu dus. De pauze werd wat ingekort zodat we de tweede set nog redelijk op tijd konden starten. David voor op de bok, dan een eerste rij, gevuld met saxen die lekker konden meedeinen op de warme, krachtige klanken van de trombones die op de tweede rij er net achter zitten. Helaas deze keer zonder Erno, maar wel met invaller Arjan Veer op bastrombone. De laatste rij wordt steeds bezet door het klein koper, de trompetsectie. Deze sectie staat steeds omdat de heldere, briljante en directe klank van deze instrumenten niet de oren van trombonisten en saxofonisten te veel belasten. Bij de trompetters ontbrak helaas David. Hij was met vrienden in de Ardennen op een overlevingstocht. Ook leuk natuurlijk. Voor het publiek links stond de ritmesectie opgesteld: piano, drums en basgitaar. Deze keer geen vocals. De aftrap van de tweede set was al meteen helemaal raak. Super Mario 3D World knalde eruit. Mooi dat we dit nummer vooraf nog even kritisch hadden doorgenomen. Het tempo is very fast en dat is meteen ook de moeilijkheid. De band moet als een geoliede machine klinken. De timing moet messscherp zijn en met dezelfde opvatting gespeeld worden. Is dit niet het geval, dat klinkt het meteen al rommelig. Denk verder aan articulatie en de balans tussen de secties. En natuurlijk een retestrakke ritmesectie…. En ook nog goed blijven luisteren naar elkaar. Kortom, er komt nogal wat bij kijken om echt als een een geheel te klinken. Bij een medium tempo hebben we de genoemde aandachtspunten redelijk ‘ín the pocket’ maar de uitdaging is er vooral als de compostie een up-tempo (presto) vraagt. Awel, het kan altijd nog beter, maar we bliezen en roffelden ons er goed doorheen. Voor de liefhebbers (dan zijn we allemaal toch): Laat ChatGPT maar eens vertellen hoe professionele bigbands hun precisie-training organiseren…. Je zou bijna bang worden.
Na zo’n uitdaging van een nieuw nummer even terug naar bekende gronden. Engine No 9. Een heerlijke “Hard Drivin’ Rock Boogie”. Het publiek genoot volop. Grommend solowerk van Ben op tenorsax… Genieten! Dan wederom een nieuwe op de lessenaar. Deze keer een driekwartsmaat, My Favorite Things van Richard Rogers in een arrangement van Paul Murtha. Het nummer ligt heerlijk in het gehoor, een Jazz Waltz waar je zo mee weg danst. Overigens, een applausje voor Toine en Leonard. Zij hebben zich gebogen over een uitbreiding van ons repertoire. En met deze wals hebben ze een toppertje binnengehaald. De trompetten worden in dit nummer overigens gedeeltelijk ingewisseld voor Flugelhorns, warm, rond en zwoel. De band was goed op dreef en met Alfie brachten we een ode aan Burt Bacharach en Hal David. De song werd in 1966 geschreven ter promotie van de film Alfie. Wolter werd door onze dirigent gevraagd om voor de bigband te komen staan om zijn solistisch werk op Flugelhorn goed te laten uitkomen. En dat ging gestroomlijnd. Een tricky moment van deze compositie is de vertraging vanaf maat 159. We gingen dit bruggetje moeiteloos over. Een erg mooie medium swing compositie. Dan Libertango van Astor Piazzolla. Een heerlijke Latin. De strakke vierkwartsmaat werd vloeiend gespeeld. We moeten een volgende gelegenheid echt het publiek uitnodigen een dansje te doen. De interactie en het samen beleven van de muziek wordt dan nog intenser. Ook hier weer een kleine uitdaging. Steeds een stapje erbij, dat stimuleert. Ik merk dat deze kroniek behoorlijk aan het uitdijen is. Ik moet daarom echt wat gas geven. Okay, wat kwam er nog meer? Jelly Beans, Freedom, Moanin (lekker swingende standard. Wynton speelde deze als 19-jarige in de band van Art Blakey. Luisteren zou ik zeggen), Superstition, Got To Get You Into My Life, Isn’t She Lovely (hier kom ik zeker nog op terug) en McArthur Park. Luister vooral eens naar de interpretatie van Maynard Ferguson. In de Top 40 van 1968 werd de uitvoering van Richard Harris bekend. Okay Jazzers en andere liefhebbers, dit was Landvast op zondagmiddag 22 maart.
De zaal was goed gevuld maar helaas niet helemaal uitverkocht, maar zij die er waren hebben genoten. En dat geldt ook voor de band, Phil’s Big Band. For sure! Natuurlijk dronken we nog een biertje. Kraan 3, vergeet dit bier niet, het eigen speciaal bier van het Cultureel centrum, gebrouwen door De Kinderdijkse Kater. Van harte aanbevolen!
Graag tot de volgende!
